PARAMPARÇA

Çok ağladı ... İç çekerek, hıçkırarak, uzun uzun .. Gözyaşları yanaklarında, sesi boşlukta parçalandı . Yine yıkıldı tüm heybetiyle toprak adam. Yine odaya taptaze toprak kokusu doldu.

Adamın gözyaşları yüreğine her damlayışında daha da devleşen alevler sardı kadını. Uzaklaştı bahar pencereden. Küçüldü.. küçüldü.. Mat griye büründü dünya.

“Seni seviyorum” dedi toprak adam fısıldayarak. Korku vardı teninin kokusunda. Sesi sustu kadının. Sustu...sustu.. Bu duygu ne fırtınaya ne sele benzemiyordu .. Havasız kaldı yürekler her hecede. Hiçbir cümle tamamlanmadı. Sürüklendi umutlar. Hayaller parçalandı un ufak.

“İçim acıyor.Çok yanıyor canım” diyebildi kadın kekeleyerek. Kolları sımsıkı sardı kadını toprak adamın. Sanki..küçültüp yüreğine yerleştirmeliydi karısını.

Kadın kocasının gözyaşına tırmanıp uzandı.Tıpkı darağacına tırmanır gibi. Parçalanan her damlada bir kere daha dağıldı hücreleri.

Kavuşmaya sımsıkı kapalı kapılar ayrılığa sonuna kadar açıldı. Gevşedi güçlü kolları kocaman toprak adamın. Karanlığın sonsuzluğuna kaydı kadın.

Kırıldı umutlar, hayaller,,, hoyratça kırıldı

Adam paramparça...
Kadın paramparça...
…….
Şimdi kollarında olmak vardı...